Hooggevoelig en overgevoelig, en waarom het belangrijk is het verschil te weten

Als je hooggevoelig bent komt alles via de zintuigen harder binnen, dan bij andere mensen.
Je kan hooggevoelig zijn voor geluid, geur, tast, smaak, zien, en je eigen gevoelens en de gevoelens van anderen. Over dat laatste gaat deze blog.

Gevoelens voel je intenser en genuanceerder dan anderen, en je voelt hoe een ander zich voelt. 

Gevoelens voel je heftiger en intenser dan anderen. Dat is fijn als het mooie en fijne emoties zijn, en minder fijn, als het pijnlijke emoties zijn. Daarbij komt dat we in een maatschappij leven die de zogenoemde negatieve emoties zoals angstig of boos zijn, afwijzen. Waardoor we onze eigen gevoelens vaak af gaan wijzen.

We kunnen er ook niet voor kiezen om alleen de vervelende emoties niet te voelen. Als je die wegstopt, dan stop je alles weg. Je vervlakt.

En wat hier automatisch bij hoort is, dat je voelt hoe een ander zich voelt, ook al doet die zich anders voor. Dit kan ook onbewust zo zijn, dat je wel iets voelt, maar niet door hebt dat het van iemand anders is. Je absorbeert als het ware de sfeer van de ander zonder dat je door hebt dat dat niet van jou is.

Voelen wat een ander voelt is fijn, omdat je dan makkelijk aansluit op hoe het echt gaat met de ander. En het is dus lastig zijn als je nog niet kan onderscheiden welk gevoel van jezelf is, en wat van de ander is. En als je nog niet weet hoe daar mee om te gaan, hoe het echt comfortabel wordt voor jezelf.

Wat is dan overgevoeligheid?

Overgevoeligheid ontstaat als we ervaringen niet verwerken. Ieder kind ontwikkelt overlevingsmechanismes. Dat klinkt negatiever dan het is. Het is in feite een mooi mechanisme.

Als kind kan je lichaam de heftigere dingen die je meemaakt niet handelen. En als vanzelf treedt dan een zelfbeschermingsmechanisme in werking. Bijvoorbeeld als een kind zich even alleen voelt of afgewezen voelt, kan dat gevoel zo heftig voelen, dat dat als vanzelf weggestopt wordt. Je krijgt dan een bevries, vecht of vluchtmechanisme, maar een kind kan niet weg van zijn/haar ouders of juf van school, dus dat speelt zich dan intern af.

Het lastige is, dat als we ouder worden, we nog steeds onbewust denken dat we emoties niet kunnen handelen. We stoppen nog steeds gevoelens weg, gewoon omdat we dat gewend zijn. Het gaat vanzelf.

Maar echt weg zijn ze dan niet. Gevoelens gaan pas uit ons lichaam, als we ze verwerkt hebben, als we ze doorvoeld en doorleefd hebben. Als ze er even echt mochten zijn.

 

 

 

 

 

Als er iets heftigs gebeurd

Dus als er iets heftigs gebeurt schieten we vaak in die mechanismes. We schieten dan automatisch naar het denken, willen begrijpen, willen weg hebben, willen voorkomen. En we willen de ander veranderen. Daar kunnen we het dus aardig druk mee hebben en daarom gaan we ook zoveel denken. Vooruit denken en terugdenken.

Dit mechanisme hebben we allemaal in mindere of meerdere mate. Als je hooggevoelig bent, zal dat mechanisme sterker aanwezig zijn. Als je veel nadenkt en piekert, kan het dus zijn dat je gevoeliger bent dan andere mensen.

Ongevoelig voor je eigen emotionele pijn

Maar in feite kun je ook ‘ongevoelig’ zijn voor je eigen pijn, je hebt er geen contact mee, het lijkt er ook echt niet te zijn.  Behalve in situaties waarin de pijn ineens omhoog komt. Iemand zegt wat tegen je, en dat raakt je op die oude pijn. Waardoor je boos wordt op de ander, of je slikt het in.  Je hebt letterlijk een fysieke reactie, maar dat is dan een overgevoelige reactie.

Een voorbeeld. Als je als kind het gevoel kreeg dat je ‘teveel’ was, omdat je voelde dat je moeder het eigenlijk te druk had met 4 kinderen, kun je extra sterk reageren op bepaalde gebeurtenissen. Je voelt je dan snel teveel. Dat is dan een overgevoelige reactie.

Waarom is het dus belangrijk om die twee uit elkaar te houden?

Als we vanuit onze oude pijn reageren, zien we de ander niet, we reageren heel sterk op iets wat de ander niet zo bedoeld heeft. En als het wel min of meer zo bedoeld is, reageren we vanuit die oude pijn, te heftig. Onze reactie staat niet in verhouding tot wat er gezegd en bedoeld wordt.

Als we vanuit onze hooggevoeligheid reageren, zien we de ander juist wel. We voelen zuiver aan wat de ander voelt, als onze eigen pijn er niet meer tussen zit. We reageren juist in zuivere afstemming op de ander.

Dat weten, dat verschil leren ontdekken bij jezelf, is erg fijn. Als je alsnog oude ervaringen gaat verwerken, ga je vrijer bewegen omdat je niet meer alles hoeft te voorkomen. Je bent minder bang voor afwijzing omdat je dat gevoel zelf kan verwerken en weet dat het iets in jou is wat aangeraakt wordt. Een ander wijst jou ook niet af, want die reageert vanuit zijn of haar eigen niet verwerkt oud zeer of grenzen. Als je leert om emoties er te laten zijn zonder er iets aan te veranderen dan zet je ze niet vast. Dan gaat het als een golf door je heen, dat stopt vanzelf. En je kom ze dus ook niet later weer tegen.

Als je gaat verwerken ga je, omdat het bij jou rustig blijft, de ander te zien. En voel je je overal verbonden, in de eerste plaats met jezelf. En dat voelt prettig, echt thuis zijn en thuis voelen bij en met jezelf. En dan voel je je vanzelf verbonden met ieder ander. Want zij tikken jouw triggers dan niet meer aan. Dus het wordt heerlijk rustig in jezelf en dat geeft helderheid, rust en verbondenheid. Je voelt dat het nu klopt.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.