Loslaten en accepteren, simpel en moeilijk tegelijk

We maken allemaal vroeg of laat heftige dingen mee in het leven. En de mensen om ons heen zien ons worstelen. En zeggen na verloop van tijd met de beste bedoelingen: ‘laat het maar los, accepteer het maar’.

En daar sta je dan. Je krijgt het gevoel: ‘ik doe iets verkeerd, want ik kan het niet accepteren. Ik kan het niet loslaten, en eigenlijk heb ik geen idee hoe ik dat moet doen. Het is veel te erg om het te kunnen accepteren. En je voelt je nog meer alleen, dan daarvoor.

Of je accepteert het wel, denk je. Maar je voelt ergens dat het  er nog zit. Zo diep wegstoppen dat het echt ‘weg’ is lukt niet helemaal. En dat is logisch, want het is niet weg.

Hoe vaak ik niet denk: ‘kregen we maar een lesje loslaten, leren voelen en verwerken op school, in plaats van de tafels van 6’.

In feite is het simpel, maar tegelijk ook erg moeilijk.

Simpel, omdat we ons mechanisme alleen maar hoeven om te draaien. Niet het gevoel wegdrukken of ontkennen, maar juist bewust gaan voelen, juist in de pijn gaan. De pijn groot maken, totaal voelen tot in iedere uithoek. In je lichaam, want daar zit ons gevoel. Pas dan kan het helen.

Maar juist dat is mega moeilijk, omdat we het anders gewend zijn. De mechanismes van weggaan van ons gevoel draaien als vanzelf. En we zijn bang voor de pijn, bang voor het voelen, en weten ook niet dat dat de weg is naar ‘accepteren’. We kennen het niet, we hebben het niet geleerd.

Als kind wordt verdriet vaak weg-getroost. Want als kinderen huilen dan hebben de anderen daar ‘last’ van. Omdat ze het niet ‘op kunnen lossen’. Maar we hoeven niks op te lossen. Het verdriet wil er gewoon zijn, precies zo lang als het nodig heeft. Tot het vanzelf wegebt. Dat is in feite alles; het wil ruimte hebben.

Dus als we werkelijk los willen komen van pijn-, en van oude pijn, zullen we daar bewust stappen op moeten zetten.

Wat je kan doen, om aangeleerde mechanismes om te draaien, is om te beginnen de keus te maken dat te gaan doen. En dan ga je denken aan hetgeen wat je zo graag los wil laten. Haal het levendig voor de geest; de situatie, de persoon. Voel dat je bang bent voor wat komen gaat, maar probeer dat er te laten zijn.

En voel op dat moment wat er in je lichaam te voelen is. Probeer daar bij te blijven. Behandel je fysieke ervaring als een angstig vogeltje, benader het voorzichtig. Zodat het gevoel niet verdwijnt. Nodig het uit in jezelf. Voor even. En stop dan, en ga een andere keer verder. Doe het beetje bij beetje. Bepaal je eigen tempo. Niet het tempo van je denken, want die wil ‘ervan af’. Maar het tempo van je lichaam, van het voelen.

En we kunnen, als iemand in onze omgeving geconfronteerd wordt met heftige ervaringen, vragen: ‘hoe voel je je’? En dat de ander voelt dat alles er mag zijn, zo vaak en zo lang als nodig.

Dan geven we de ander de ruimte om zich te uiten. Vanuit dat uiten komt de ander bij het gevoel onder de verhalen.
En dan kan het stap voor stap helen.

En pas als alles gevoeld is, wordt het rustiger in onszelf.
En dan laat het ons…. als vanzelf…..los….

2 gedachten over “Loslaten en accepteren, simpel en moeilijk tegelijk”

  1. Heel mooi en treffend. Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Haar schrijven laat zien dat Sandra zelf pijn ervaren heeft en daardoor ook in staat is mensen hiermee te helpen.

    Mijns inziens zijn je gevoelens onderdeel van je totale energie. Iedereen heeft energie bij zich, draagt die uit en ontvangt energie terug van anderen. Deze energie vormt een patroon. Leer dat patroon kennen en begrijpen, dan kom je steeds dichter bij jezelf en wie jij werkelijk bent. Dat leeft echt een stuk fijner.

  2. Dank voor je fijne reactie 🙂

    Ja precies, emotie betekent letterlijk: energie in beweging.
    Als je leert om de emotie precies zoals die zich aandient helemaal door je heen te laten gaan zonder daarin met je gedachten te ‘sturen’, in plaats van het vaak automatisch weg te stoppen, dan verdwijnt die energie ook echt uit je ‘systeem’.
    Anders piept ie op momenten in soortgelijke situaties steeds weer op als in een soort van korte herbeleving. En dat is nooit fijn.

    Verder is het zo dat we ons vaak niet bewust zijn van welke energie (welk gevoel) we van anderen overnemen, en hoe we daarmee om kunnen gaan. En ook dit valt te leren :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.